امامت و رهبری، حاکمان زمان

انهدام قبر امام حسین زمان متوکل

مورخان گویند که دل متوکل مالامال از کینه نسبت به حضرت حسین علیهالسلام بود؛ چرا که هر روز بر جلال و عظمت آن مرقد عظیمالشان افزوده میشد، در حالی که گورستان عباسیان زبالهدانی بیش نبود. این امر برای متوکل کشنده بود، تا اینکه بهانهای به دست آورد و دستور ویرانی مزار حضرت را داد. گویند که پیش از خلافت متوکل یکی از زنان خنیاگر، آوازه خوانان را نزد او میفرستاد، تا برایش بخوانند. هنگامی که او به خلافت رسید پیکی سراغ آن زن فرستاد تا برایش خوانندهای بفرستد. ولی به وی خبر دادند که آن زن به زیارت حضرت حسین علیهالسلام رفته است. هنگامی که خنیاگر زن متوجه این امر شد یکی از کنیزان مورد علاقهی متوکل را نزد او فرستاد. خلیفه گفت: شما به کدام دیار مسافرت [ صفحه ۷۸] کردید؟ گفت: همراه بانویمان به حج رفته بودیم. خلیفه گفت: در ماه شعبان چگونه به حج رفته بودید؟ کنیز گفت: به سوی مزار حسین علیهالسلام. از این گفتار کنیز، خلیفه بسیار غضبناک شد و دستور حبس کنیز و مصادرهی اموالش را داد. آنگاه به عمالش دستور داد که مزار حضرت را ویران کنند. مسلمانان از انجام چنین کرداری جلوگیری کردند و چنین جسارتی را روا نداشتند. خلیفه ناچار به یهودیان دستور چنین کاری را داد و آنها با سرپرستی «دیزج» و «بهیم» یهودی، در سال ۲۳۷ هجری دست به چنین کردار شنیعی زدند و همهی بناهای اطراف حرم را ویران کردند و آنجا را به آب بستند ولی آب به گرد مزار امام حلقه زد و آنجا را نگرفت. پس از این قضیه آن مقام «حایر» نام گرفت و از مرقد شریف حضرت بوی خوشی برخاست که تا آن هنگام کسی چنان بویی را استشمام نکرده بود. متوکل درصدد بود تا مزار و حرم حضرت را محو و نابود کند و ریشهی ولایت را از ذهن مسلمانان بزداید ولیکن خدای در قرآن خویش گفته است: یریدون لیطفئوا نور الله بافواههم و الله متم نوره و لو کره الکافرون [۱۱۱] . کافران میخواهند که نور خدا را با کلام باطل و مسخرهی خویش خاموش کنند ولی خداوند نور خویش را زنده و جاودانه نگه خواهد داشت؛ گرچه کافران را ناپسند آید. بررسی و پژوهش در امور خلفای عباسی نشانگر آن است که عباسیان آمدهاند تا ریشهی حقیقت را از بیخ و بن براندازند و آنچه در توان خویش داشتهاند به منصهی ظهور رساندهاند و از هیچ جنایت و ستمی فروگذار نکردهاند. ولی دشمن را چه خیالی باطل در سر است که خداوند سبحان وعدهی یاری و چیرگی حق داده است بدان هنگام که با ظهور حق باطل از بین خواهد رفت [۱۱۲] .
برگرفته از کتاب زندگی امام حسن عسکری علیه السلام نوشته آقای علی اکبر جهانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *