امامت و رهبری، حاکمان زمان

خلفای معاصر امام عسکری (ع) – استعفای اجباری المعتز

ابن کثیر افزوده است: «در بیست و هفتم ماه رجب سال ۲۵۵ ه. ق المعتز بر کنار شد. سبب بر کناری وی این [ صفحه ۲۷۴] بود که سپاهیانش گرد آمدند تا مستمری خود را بگیرند، اما معتز برای پرداخت حقوق آنها، چیزی در دست نداشت، لذا از مادرش تقاضای قرض نمود، ولی مادرش به او چیزی نداد و اظهار داشت که چیزی در اختیار ندارد. از این رو ترکها برای برکناری وی هم داستان شدند و کسی را پیش او فرستادند تا نزد آنان بیاید. او بهانه آورد که دارویی نوشیده و دچار ضعف شده است، سپس گفت: یکی از شما میتواند نزد من بیاید، چند تن از سران سپاه بر او وارد شده و با گرز بر او حمله بردند و پای او را کشیده و از قصر بیرون آوردند. پیراهن او (بر اثر ضربههای گرز) پاره و به خون آغشته شده بود. در هوای فوق العاده گرم او را وسط دارالخلافه سر پا نگه داشتند، به گونهای که از شدت گرما پا به پا میشد. او را کتک میزدند و او میگریست. مردم جمع شده و او را در آن حالت مینگریستند. کسی که او را کتک میزد بدو میگفت: استعفا بده. آنگاه او را داخل اتاقی نموده و بر او سخت گرفتند و انواع شکنجهها را در حق او روا داشتند. وی سرانجام خود را از خلافت عزل کرد. پس از او المهتدی بالله به جای وی نشست و آنگاه او را به دست شخصی سپردند تا وی را به انواع شکنجه گرفتار کند و نیز سه روز آب و خوراک را از او دریغ کردند. او جرعهای از آب چاه خواست، ولی به او ندادند. سپس او را در سردابی جای دادند و در آن را با خشت و گچ مسدود کردند. بدین ترتیب، وی جان سپرد و پس از آن با برداشتن گچ، بدن او را سالم خارج کردند و گروهی از بزرگان قوم را گواه گرفتند که به مرگ طبیعی از دنیا رفته است» [۵۳۹] .
برگرفته از کتاب با خورشید سامرا نوشته: محمد جواد الطبسى

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *