اخلاق و فضائل

خوف شدید امام عسکری از خداوند متعال حتی در کودکی

روزی بهلول، امام حسن عسکری علیه السلام را – زمانی که کودک بودند – در کنار کودکان دیگر دید؛ ولی حال آن حضرت را منقلب دید که گریه میکرد. بهلول فکر کرد که گریه ایشان به این خاطر است که کودکان دیگر وسایل بازی دارند؛ ولی ایشان وسایل بازی ندارند. نزدیک ایشان آمد و عرض کرد: میخواهید برای شما از آن وسایل بازی فراهم کنم؟! امام حسن عسکری علیه السلام به بهلول فرمودند: یا قَلِیلَ العَقلِ! ما لِلَعْبٍ خُلِقْنا؛ ای کمعقل! ما که برای بازی آفریده نشدهایم.
بهلول پرسید: پس برای چه چیزی آفریده شدهایم؟ امام حسن عسکری علیه السلام جواب فرمودند: برای علم و عبادت.
بهلول پرسید: به چه دلیل برای علم و عبادت آفریده شدهایم؟ ایشان جواب فرمودند: چون که خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید: أَفَحَسِبْتُمْ إِنَّما خَلَقْناکُمْ عَبَثاً وَإِنَّکُمْ إِلَیْنا لا تُرْجَعُونَ؛ آیا میپندارید که شما را بیهوده آفریدهایم و شما به ما بازگشت نمیکنید.(۶۱)
بهلول گفت: از شما تقاضا میکنم که مرا موعظه و نصیحت کنید. امام حسن عسکری علیه السلام با خواندن اشعاری او را موعظه کرد و در هنگام موعظه حالشان مُنقلب شده و از حال رفتند. وقتی حالشان خوب شد، بهلول عرض کرد: با اینکه شما در سنین کودکی هستید و گناهی هم ندارید، چرا اینگونه از خود بیخود شدید؟ امام حسن عسکری علیه السلام فرمودند: ای بهلول! این سخن را نگو، من مادرم را دیدم که با هیزمهای بزرگ آتش روشن میکرد؛ ولی همین هیزمهای بزرگ را با هیزمهای کوچک روشن میکرد و آتش میزد، من میترسم که از هیزمهای کوچک دوزخ شوم!
بهلول گفت: پسر جان! شما را شخصی حکیم و آگاه میبینم، مرا به طور مختصری موعظه کن.
امام حسن عسکری علیه السلام این اشعار عبرتانگیز را به عنوان موعظه برای بهلول خواندند:
أَرَی الدُّنْیا تَجَهَّزَ بِانْطِلاقِ
مُشَمَّرَهً عَلی قَدَمٍ وَساقِ
فَلَا الدُّنْیا بِباقِیَهٍ لِحَیٍ
وَلا حَیٌّ عَلَی الدُّنْیا بِباقِ
کَأَنَّ المَوْتَ وَالحَدْثانَ فِیها
إِلی نَفْسِ الفَتی فَرَساً سُباقِ
فَیا مَغْرُورُ بِالدُّنْیا رُوَیْداً
وَمِنْها خُذْ لِنَفْسِکَ بِالْوِثاقِ
دنیا را مینگرم که آماده گذشتن و رفتن است و پاچههایش را بالا زده و با شتاب حرکت میکند.
نه دنیا برای زنده، پایدار است و نه زنده برای دنیا باقی است.
گویی مرگ و حوادث ناگوار در دنیا، همچون اسب سبقت گیرنده به سوی (گرفتن) جان جوان میدَوَد.
پس ای مغرور و دلباخته دنیا! آرام بگیر و از دنیا برای آخرتت توشهای استوار برگیر.(۶۲)
برگرفته از کتاب سیری در زندگانی امام حسن عسکری علیه السلام نوشته: محمد حسین زارعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *