از دیدگاه سخنوران و محققان, اصحاب و شاگردان

راویان امام عسکری (ع) – عبدالله بن جعفر

او ابوالعباس عبدالله بن جعفر بن حسین بن مالک بن جامع حمیری قمی، از یاران امام هادی و عسکری علیهما السلام [۶۴۳] و از جمله افراد مورد اعتماد [۶۴۴] امام عسکری علیه السلام و بزرگ قمیها و ازشخصیتهای بزرگوار آنان بود. پس از سال ۲۹۰ ه. ق وارد کوفه گردید. مردم کوفه روایات زیادی از او شنیدند و پیرامونش گرد آمدند. او کتب بسیاری تألیف نموده که از آن جمله [ صفحه ۳۱۹] است: کتاب الامامه، کتاب الدلائل، کتاب العظمه و التوحید، کتاب الغیبه و الحیره، کتاب فضل العرب، کتاب التوحید و البداء و الاراده و الاستطاعه و المعرفه، کتاب قرب الاسناد الی الرضا، کتاب قرب الاسناد الی ابیجعفر بن الرضا علیهما السلام، کتاب ما بین هشام بن حکم و هشام بن سالم، القیاس و الارواح، الجنه و النار، و الحدیثین مختلفین، مسائل الرجال و مکاتباتهم أباالحسن الثالث، مسائل لأبی محمد الحسن علیه السلام لعلی بن محمد بن عثمان عمری، کتاب قرب الاسناد الی صاحب الأمر علیه السلام، مسائل ابی محمد و توقیعات و کتاب الطب. جمعی از یاران و اصحاب ما به نقل از احمد بن محمد بن یحیی عطار و او از عبدالله، کلیهی کتابهایش [۶۴۵] را برایمان برشمرده است. وی مکاتباتی با امام عسکری علیه السلام نیز داشته که اردبیلی به بخشی از آنها اشاره کرده است [۶۴۶] .
برگرفته از کتاب با خورشید سامرا نوشته: محمد جواد الطبسى

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *