احادیث و سخنان

روایات امام عسکری (ع) از خطبه امام علی در مسجد کوفه

و نیز در صفحهی ۱۲۱ تذکره الخواص از احمد بن عبدالله هاشمی از حسن بن علی بن محمد بن علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن حسین بن علی علیه السلام روایت کرده که: «فرمود: روزی امیرالمؤمنین علیه السلام در مسجد کوفه خطبهی غرایی در مدح و ستایش رسول خدا صلی الله علیه و آله ایراد کرد و پس از مدح و ثنای خداوند، فرمود: آنگاه که خداوند اراده فرمود آفریدگان خویش را بیافریند، و موجودات را ایجاد نماید، آفریدهها را قبل از دحوالارض شکل و صورت بخشید و آسمانها را بالا برد و سپس نوری از نور عظمت خود را افاضه فرمود. ما درخششی از نور او بودیم. آن نور، افشان گردید، سپس در آن قالب و صورت که در آن سیمای پیامبر ما صلی الله علیه و آله وجود داشت، گرد آمد. خداوند متعال بدو فرمود: تو برگزیدهای و مخزن انوار، نزد تو است و تو مصطفی و منتخب و رضا و منتجب و مرتضایی. برای تو زمین را برقرار میسازم و آسمان را بالا میبرم. آب را جاری میسازم و پاداش و کیفر و بهشت و دوزخ را قرار میدهم و اهلبیت تو را به عنوان درفش هدایت نصب کرده و آنها را محرم راز و اسرار خود میگردانم، به گونهای که هیچ مسألهی دقیقی بر آنان مشکل نیاید و هیچ نهانی بر آنها مخفی نماند و آنان را حجت خود بر آفریدگانم و توجه دهندگان به قدر و منزلتم و آگاهان بر راز و اسرار خزائنم مقرر خواهم داشت. سپس خداوند متعال از آنها گواهی بر ربوبیت و اقرار به وحدانیت و [ صفحه ۱۵۶] یگانگی گرفت و این که امامت، میان آنها بوده و نور [هدایت] همراه آنان است. و آنگاه خدای متعال خلیفهی خود را در غیبت، نهان و آن را در مکنون و پوشیدهی علم خویش، مخفی نمود. عالمها را برافراشت و آب را به حرکت و موج واداشت و کف برآورد و دود را به حرکت در آورد و عرش او بر روی آب قرار گرفت. آنگاه فرشتگان را از انوار و انواعی که ایجاد کرده بود، آفرید و سپس زمین و آن چه را در آن بود، خلق کرد و پس از آن نبوت پیامبرش حضرت محمد صلی الله علیه و آله و برگزیدهاش را به توحید و یگانگی خویش مقرون ساخت. آسمانها و زمین و فرشتگان و عرش و کرسی و خورشید و ماه و ستارگان و هر آنچه در زمین وجود داشت، به نبوت او گواهی دادند و چون آدم را آفرید، برتری وی را بر فرشتگان پدیدار ساخت و علم و دانشی را که ویژهی او ساخته بود بدانان ارائه داد و او را محراب و قبلهگاه آنان مقرر داشت و فرشتگان بر او سجده کرده و حق او را باز شناختند. سپس خداوند، حقیقت آن نور و مکنون آن راز را برای آدم روشن کرد. آنگاه که وقت آن فرا رسید چیزی در او به ودیعت نهاد و پیوسته از صلبهای گرانقدر به رحمهای پاک منتقل گردید تا به عبدالمطلب و سپس به عبدالله و سرانجام به پیامبرش صلی الله علیه و آله رسید. آن حضرت، مردم را در ظاهر و باطن و آشکار و نهان فراخواند و از هوشمندان خواست به ادای حقوق آن راز لطیف، همت گمارند، و اندیشهها را به لبیک گفتن بدان معنایی که قبل از آفریدن بشر در عالم ذر، به ودیعت نهاده شده بود، فرمان داد. آن کس که با آن سر سازگاری و موافقت داشت، از آن نور و روشنایی پرتوی برگرفت و بدان راز رهنمون گشت و به میثاقی که در باطن امر و غیب الهی به ودیعت گذاشته شده بود، دست یافت. و کسی که در گرداب غفلت غرق گردید و رنج و بلاها، او را به خود مشغول داشت، از آن فاصله گرفت. از سویی آن نور همواره میان ما، در نقل و انتقال بود و در سرشت و طبیعتمان میدرخشید. بنابراین ما انوار آسمانها و زمین و کشتیهای نجاتیم. غیب الهی میانمان و سرانجام کارها به سمت و سوی ما است و حجتهای خدا با وجود مهدی ما پایان میپذیرند، چرا که او آخرین امام و رهاییبخش امت و نقطهی پایان آن نور و مکنون آن راز است. پس شادمان باد آن کس که به ریسمان ما چنگ زند و بر محبت ما محشور گردد».
برگرفته از کتاب با خورشید سامرا نوشته: محمد جواد الطبسى

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *