از دیدگاه اهل بیت, امامت و رهبری، حاکمان زمان

روایت امام باقر در تصریح به امامت امام عسکری (ع)

از امام باقر علیه السلام دو روایت نقل شده است: ۱) خزاز قمی به سند خود از ورد بن کمیت از پدرش کمیت بن ابی المستهل آورده است: «خدمت سرورم ابوجعفر محمد بن علی باقر علیه السلام رسیدم و عرض کردم: ای فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله دربارهی شما اشعاری سرودهام. آیا اجازه میفرمایید آنها را بخوانم؟ امام: ایام البیض است (فرصت مناسب نیست). – دربارهی شما خاندان است. – بخوان. و من خواندم: أضحکنی الدهر و أبکانی و الدهر ذو صرف و ألوان لتسعه بالطف قد غودروا صاروا جمیعاً رهن أکفان؛ – روزگار مرا خنداند و گریاند؛ و روزگار دستخوش تغییر و تحول است. – نه تنی که در طف به دام خدعهی دشمنان گرفتار آمدند؛ همگی اسیر بند کفنها شدند. امام علیه السلام گریست و گفت: پروردگارا، گناهان گذشته و آینده کمیت را ببخش. سپس ادامه دادم و به این بیت رسیدم: متی یقوم الحق فیکم متی یقوم مهدیکم الثانی؛ – مظهر حق که میان شما قیام میکند؛ چه زمانی مهدی دوم شما ظهور خواهد نمود؟ امام: به زودی، ان شاء الله به زودی. پس فرمود: ای ابوالمستهل، قائم ما نهمین فرزند [ صفحه ۵۰] حسین است، چرا که پیشوایان پس از رسول خدا صلی الله علیه و آله دوازده تن هستند و دوازدهمین نفر، همان قائم است. – سرورم، این دوازده تن کیانند؟ – نخستین آنان علی بن ابیطالب و پس از او حسن و حسین و بعد از حسین، علی بن حسین و سپس من و پس از من این شخص میباشد. و دست بر شانهی جعفر نهاد. – بعد از ایشان چه کسی خواهد بود؟ – پسرش موسی و پس از موسی فرزندش علی و بعد از علی پسرش محمد و پس از محمد فرزندش علی و پس از علی، فرزندش حسن که پدر قائم است؛ همو که ظهور میکند و دنیا را پر از عدل و داد مینماید و دل شیعیان ما را تسلی میبخشد» [۴۸] . ۲) شیخ طوسی از جابر جعفی روایت کرده است که: «وی گفت: از ابوجعفر(امام باقر) علیه السلام دربارهی تفسیر آیهی: «إن عده الشهور عند الله اثنا عشر شهراً فی کتاب الله یوم خلق السموات و الأرض منها أربعه حرم ذلک الدین القیم فلا تظلموا فیهن أنفسکم) سؤال نمودم. حضرت نفسی عمیق کشید، آنگاه فرمود: ای جابر، اما منظور از سال، جدم رسول خدا صلی الله علیه و آله و ماههای آن که دوازده ماهند، امیرالمؤمنین تا من و پسرم جعفر و فرزند او موسی و پسرش علی و پسر او محمد و فرزندش علی تا فرزندش حسن و فرزند او محمد هادی مهدی، دوازده امام [که همگی] حجتهای خدا میان مردم و امنای وحی و علم خدایند. و آن چهار ماه حرام که دین قیمند، همان چهار تنی هستند که دارای یک نامند؛ علی امیرالمؤمنین و پدرم علی بن حسین و علی بن موسی و علی بن محمد و اقرار به این چهار تن، دین قیم است…» [۴۹] .
برگرفته از کتاب با خورشید سامرا نوشته: محمد جواد الطبسى

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *