از دیدگاه اهل بیت, امامت و رهبری، حاکمان زمان

روایت امام صادق در تصریح به امامت امام عسکری (ع)

شیخ صدوق از محمد بن موسی بن متوکل رضی الله عنه از حسن بن علی بن ابیحمزه از پدرش از امام صادق جعفر بن محمد از پدرش از پدرانش علیهم السلام روایت کرده است: «رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: جبرئیل از پروردگار – جل جلاله – برایم نقل کرد که فرمود: آن کس که بداند معبودی جز من وجود ندارد و محمد بنده و فرستادهی من است و علی بن ابیطالب خلیفهی من و پیشوایان از نسل او حجتهای منند، به لطف و رحمت خویش او را به بهشت درآورم و با گذشت و بخششم، او را از آتش دوزخ رهایی بخشم و حوریان خود را در اختیارش قرار میدهم و احترام او را لازم میدانم و نعمتم را بر او تمام کرده و او را از برگزیدگان خالص خود قرار خواهم داد. هر گاه مرا ندا کند او را لبیک گویم و اگر مرا بخواند، او را پاسخ دهم و اگر از من چیزی بخواهد بدو عطا کنم و اگر خموشی گزید با وی سخن آغاز کنم و اگر بد کند او را میبخشایم و اگر از من بگریزد او را فرا میخوانم و اگر به سویم باز گردد، او را میپذیرم و اگر درم را بکوبد، آن را بر او میگشایم. و اگر کسی به آنچه گفتم گواهی ندهد و شهادت ندهد که علی بن ابیطالب جانشین من است و یا بدان گواهی بدهد، ولی شهادت ندهد که پیشوایان از نسل او، حجتهای منند، در حقیقت به انکار نعمت من پرداخته و عظمت و بزرگیام را کوچک شمرده و به آیات و نشانهها و کتب آسمانیام، کفر ورزیده است. اگر به سویم آید او را نپذیرم و اگر از من چیزی درخواست کند او را محروم کنم و اگر ندایم دهد، او را لبیک نگویم و اگر مرا بخواند دعایش را مستجاب نکنم و اگر امید به من داشته باشد او را مأیوس گردانم و پاداشی که به او میدهم همین است و هرگز به بندگانم ستم روا نمیدارم. [ صفحه ۳۹] آنگاه جابر بن عبدالله انصاری به پا خاست و عرض کرد: ای رسول خدا صلی الله علیه و آله پیشوایانی که از نسل علی بن ابیطالبند کیانند؟ حضرت فرمود: حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشتند، و سپس سرور عبادت کنندگان زمان خود علی بن حسین، و پس از او باقر محمد بن علی است. ای جابر، تو او را درک خواهی کرد و چون او را ملاقات کردی سلام مرا به او برسان. و پس از او صادق جعفر بن محمد و سپس کاظم موسی بن جعفر و بعد از او رضا علی بن موسی و آنگاه تقی محمد بن علی و پس از او نقی علی بن محمد و سپس زکی حسن بن علی و پس از او پسرش قائم بالحق مهدی امت من است که زمین را آن گونه که آکنده از جور و ستم شده، سرشار از عدل و داد خواهد نمود. ای جابر، اینان جانشینان و اوصیا و فرزندان و عترت منند، هر کس فرمان آنان را اطاعت کند، از من فرمان برده و آن که نافرمانی آنها کند، نافرمانی من نموده است و کسی که آنان و یا یکی از آنها را انکار نماید، مرا انکار کرده است. خدای – عز و جل – به واسطهی آنها آسمان را از افتادن بر زمین نگاه میدارد، مگر آنگاه که او فرمان دهد و به وسیلهی آنان زمین را از لرزاندن ساکنانش باز داشته است» [۳۲] .
برگرفته از کتاب با خورشید سامرا نوشته: محمد جواد الطبسى

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *