از دیدگاه اهل بیت, امامت و رهبری، حاکمان زمان

روایت علی بن موسی الرضا در تصریح به امامت امام عسکری (ع)

شیخ صدوق به سند خود از عبدالسلام بن صالح هروی روایت میکند: «از دعبل بن علی خزاعی شنیدم، میگفت: قصیدهام را برای مولایم علی بن موسی الرضا علیه السلام خواندم که مطلع آن چنین بود: مدارس آیات خلت من تلاوه و منزل وحی مقفر العرصات؛ – مدارس آیات آسمانی و معارف الهی از تلاوت قرآن خالی مانده و خانهی وحی الهی مانند بیابانهای بیآب و علف از سکنه تهی شده است. آنگاه که به این قسمت رسیدم: [ صفحه ۵۲] خروج إمام لا محاله خارج یقوم علی اسم الله و البرکات تمیز فینا کل حق و باطل و یجزی علی النعماء و النقمات؛ – بیتردید، امامی از آل پیامبر که با نام خدا و برکات او قیام میکند، ظهور خواهد کرد. – او در میان ما هر حق و باطلی را از هم جدا ساخته، و مردم را بر خوبیها و بدیها پاداش و کیفر میدهد. امام رضا علیه السلام به شدت گریست و سپس سرش را بالا گرفت و به من فرمود: ای خزاعی، این دو شعر را روح القدس به زبان تو آورد. آیا میدانی این امام کیست و کی ظهور میکند؟ عرض کردم: سرورم، نمیدانم، تنها شنیدهام که پیشوایی از شما ظهور خواهد کرد و فساد و تباهی را از چهرهی زمین میزداید و همان گونه که از ظلم و ستم پر شده است، آن را آکنده از عدل و داد میسازد. حضرت فرمود: ای دعبل، امام و پیشوای پس از من فرزندم محمد است و بعد از محمد پسرش علی و پس از علی فرزندش حسن و بعد از حسن پسرش حجت قائم است که در دوران غیبت او مردم منتظر ظهورش هستند و آنگاه که ظهور نماید همه، فرمانش را گردن مینهند و اگر تنها از عمر دنیا یک روز باقی مانده باشد خدای – عز و جل – آن روز را چندان طولانی میکند تا او ظهور کند و زمین را همان گونه که پر از ظلم و ستم شده، سرشار از عدل و داد نماید…» [۵۲] .
برگرفته از کتاب با خورشید سامرا نوشته: محمد جواد الطبسى

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *