اخلاق و فضائل

عصمت امام عسکری

یکی از ارزشهای اصیل و برجستهای که امام از آن برخوردار بود «عصمت» [ صفحه ۴۳] است که شرط اساسی امامت نزد شیعیان به شمار میرود، یعنی آنکه امام نه عمدا و نه سهوا هرگز گناهی مرتکب نمیشود. دشمنان شیعه این اعتقاد را به شدت مورد حمله قرار داده و گفتهاند در زمینهی ارتکاب گناه فرقی میان امامان با دیگر مردم نیست! البته این قیاس با واقعیتهای تاریخی و بررسیهای دقیق از زندگی امامان نمیسازد. با مراجعه به نصوص تاریخی این نتیجهی روشن به دست میآید که یکایک ائمه در تمام دوران زندگی خود از ارتکاب هرگونه گناه صغیرهای اجتناب میورزیدند – چه برسد به کبائر – و کمترین سستی در انجام فرائض الهی روا نمیداشتند. سخنان امام اول؛ مولای متقیان – علیهالسلام – همچنان در گوش ما طنین انداز است که میفرمود: «و الله لو اعطیت الاقالیم السبعه بما تحت افلاکها علی ان اعصی الله تعالی فی جلب شعیره، اسلبها من فم جراده، ما فعلت». «به خدا سوگند اگر اقلیمهای هفتگانه و تمامی ثروتهای آنها را در اختیارم بگذارند تا با گرفتن جوی از ملخی، خدا را معصیت کنم هرگز این کار را نخواهم کرد». آیا عصمت جز این است؟! حق و دوستی با تمام جلوهها، رنگها و نمودارهای خود در زندگی امامان – علیهمالسلام – متجلی است و آنکه سیرت و روش آنان را فرا روی خود میگذارد و در آن غور میکند کمترین لغزشی در گفتار و کردار آنان نمییابد بلکه آنچه از این اندیشه پیمایی به دست میآید، ایمان، تقوا و تجسم واقعی دین و مفاهیم آن در ذات و رفتار ائمه است و ما مقصودمان از «عصمت» همین است: «انطباق مطلق دین اسلام بر سلوک آدمی».
برگرفته از کتاب زندگانی امام حسن عسکری علیهالسلام نوشته آقای باقر شریف قرشی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *