اخلاق و فضائل

مختصری از مکارم اخلاق امام حسن عسکری علیه السلام

مختصری از مکارم اخلاق امام حسن عسکری علیه السلام

شیخ مفیدروایت کرده است که بنی عباس داخل شدند بر صالح بن وصیف در زمانی که حضرت امام حسن عسکری علیه السلام را حبس کرده بود و به او گفتند که برایشان تنگ گیر و بر وی وسعت مده.
صالح گفت: چه توانم با او نمود؟! و حال آن که سپرده ام او را به دستِ دو نفر که بدترین اشخاصی هستند که تا به حال شناخته ام…
و اینک آن دو نفر اهل نماز و روزه گشته اند و در عبادت به مقامی عظیم رسیده اند.
پس امر کرد آن دو نفر را آوردند. پس ایشان را عِتاب کرد و گفت: وای بر شما، چیست شأن شما با این شخص؟
گفتند: چه بگوییم در حقِّ مردی که روزها را روزه می گیرد و شب ها را تا به صبح به عبادت مشغول است. تکلّم نمی کند با کسی و مشغول نمی شود به غیر از عبادت و هر وقت نظر به ما می افکند، بدن ما می لرزد و چنان می شویم که مالک نفسِ خود نیستیم و خودداری نمی توانیم بکنیم.
آل عباس چون این را شنیدند، در کمالِ ذلّت به بدترین حالی از نزد صالِح برگشتند.
مؤلف گوید: از روایات ظاهر می شود که آن حضرت بیشتر اوقات محبوس و ممنوع از معاشرت بود و پیوسته مشغول بود به عبادت و مسعودی روایت کرده که حضرت امام علی النقی پنهان می کرد خود را از بسیاری از شیعیان خود مگر از عدد قلیلی از خواصِ خود و چون امر منتهی شد به حضرت امام حسن عسکری از پشتِ پرده با خواص و غیر خواص تکلم می فرمود… و این عمل از آن جناب و از پدر بزرگوارشان پیش از او مقدّم بود برای غیبت حضرت صاحب الزمان که شیعیان مألوف شوند واز غیبت وحشت نکنند و عادت جاری شود در احتجاب و اختفاء.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *