سیره عملی و رفتاری

نیایش بامدادی امام عسکری

یکی دیگر از جلوههای عبادت امام – علیهالسلام – آن بود که ایشان هر بامداد دعای ارزندهی زیر را میخواندند: «یا کبیر کل کبیر، یا من لا شریک له، و لا وزیر، یا خالق الشمس و القمر المنیر، یا عصمه الخائف المستجیر، یا مطلق المکبل الاسیر، یا رازق الطفل الصغیر، یا جابر العظم الکسیر، یا راحم الشیخ الکبیر، یا نور النور، یا مدبر الامور، یا باعث من فی القبور، یا شافی الصدور، یا جاعل الظل و الحرور..» [۵۰] . «ای بزرگ هر بزرگ، ای آنکه انباز و وزیری ندارد، ای آفریننده خورشید و ماه تابان، ای پناه هر هراسان پناهجو، ای رهایی بخش اسیر دربند، ای روزی ده کودک خرد، ای گردانندهی امور، ای برانگیزاننده مردگان، ای مرهم گذار سینهها، ای ایجادگر سایه و هوای گرم، ای دانای راز درون سینهها، ای فرودآورندهی کتاب و فروغ، فرقان و زبور، ای آنکه ملائکه سپیدهدمان و چاشتگاه به تسبیح او مشغولند، ای همواره پایدار، ای برآرندهی گیاهان در روز و شب، ای زندگی بخش مردگان، ای بازآفرین استخوانهای پوسیده، ای شنوای هر بانگ، ای پیشی گیرندهی هر گذشته، ای پوشاننده استخوانهای پوسیده پس از مرگ، ای کسی که کاری از کاری بازش نمیدارد، ای آنکه دگرگونی نپذیرد، ای آنکه نیازمند سختی جابجایی نیست، ای آنکه فراتر از زمان و مکان است، ای آنکه به لطف دعا و صدقه از فراز آسمان، قضای سوء محتوم را برمیگرداند، ای آنکه درمان را در هر چه بخواهد قرار میدهد، ای آنکه بازماندهی رمق بیمار از کار افتاده و از بیعذابی مشرف به مرگ را نگهداری میکند، ای آنکه با اندک دارویی دردهای جانکاه را درمان میکند، ای آنکه اگر وعده دهد [ صفحه ۳۶] وفا میکند و اگر تهدید کند میبخشد، ای دارندهی خواستههای پرسندگان، ای دانای نهان خاموشان، ای بزرگ مرتبه، ای نیک پیروزی، ای آنکه چهرهاش تباه نشود، ای آنکه مملکتش فنا نپذیرد، ای آنکه نور و فروغش کاستی و خاموشی نبیند، ای آنکه فرمان او بالاتر از همه چیز است، ای آنکه قدرتش در دریا و دشت نمایان است، ای آنکه خشم او در دوزخ عیان است، ای آنکه در بهشت رحمتش جلوهگر است، ای آنکه نویدهایش راست است، ای آنکه آیاتش برتر است، ای آنکه رحمتش فراگیر است، ای فریاد رس دادخواهان، ای برآورنده خواستهی درماندگان، ای آنکه در منظر فرازین است و خلقش در جایگاه فرودین، ای پروردگار روانهای جاوید، ای خدای تنهای پوسیدنی، ای بیناترین بینایان، ای شنواترین شنوایان، ای سریعترین حسابرسان، ای استوارترین حکمرانان، ای مهربانترین مهربانان، ای بخشندهی عطایا، ای رها کنندهی اسیران، ای پروردگار عزت، ای اهل تقوا و مغفرت، ای آنکه به غور او نرسند، ای آنکه به شمار نیاید، ای آنکه یاریش گسسته نشود، شهادت میدهم در حالی که شهادت برایم بزرگی و توشه است و نشانه فرمانبری و اطاعت است که بدان روز پشیمانی و حسرت امید رستگاری دارم. (شهادت میدهم که) تویی خدای یکتای یگانه که جز تو خدایی نیست و انبازی نداری، شهادت میدهم که محمد بنده و پیامبرت میباشد – صلوات تو بر او باد – هر چه بر او واجب کرده بودی انجام داد و وظیفه خود را بجای آورد و شهادت میدهم که تویی روزی ده، بازدارنده، دهنده، برگیرنده و فروگیرنده، بینیاز کننده و تهیدست کننده، خوار و تباه کننده، بخشنده و مهربان، درگذرنده، از آنچه میدانی، نه ستم میکنی و نه ظلم روا میداری، قبض و بسط به دست توست، مینگاری و میزدایی، میآغازی و بازمیگردانی، زنده میکنی و میمیرانی، و تویی زندهی مرگ ناپذیر، پس بر محمد و آل محمد درود بفرست و مرا از نزد خودت هدایت کن و فضل و رحمتت را بر من سرازیر [ صفحه ۳۷] کن و برکات خود را بر من فروریز، چه بسیار مرا با نیکی خود مانوس کردهای و بخششهای بسیار به من دادهای و بر بدیهایم پردهپوشی نمودهای. پروردگارا! بر محمد و آل محمد درود فرست و فرجم را زود برسان، از لغزشم درگذر، بر اشکم رحمی کن، مرا به بهترین عادات پیشین بازگردان، بیماریم را به صحت و فقرم را به توانگری بدل کن، سلامتی کامل جسمی و بینش تیز دینی به من بخش، قبل از پایان اجل و قطع امید یاریم ده تا استغفار کنم و پوزشخواهی نمایم، بر مرگ و سختی آن، قبر و وحشت آن، میزان و سبکی آن، صراط و لغزش از آن روز قیامت و هراس آن، یاریم نما. پروردگارا! از تو رستگاری کردار قبل از گسستن اجل و نیرویی در چشم و گوشم و استفادهی بجا و عمل صالح طبق آنچه به من آموختهای و فهماندهای را خواستارم. تویی پروردگار بزرگ و منم بندهی ضعیف و چقدر فاصله است میان ما! ای مهربان، ای منت بخش، ای صاحب جلال و کرامت، بر محمد و آل محمد که به وسیله آنان حق را شناختیم و نزدیکترین وسیله به تو هستند، درود فرست…». ای دعای روح بخش مشتمل بر تجلیل و بزرگداشت حقوق خداوندی و بیان بخشش و الطاف حق است که به بندگانش عطا میکند. حضرت در این دعا با کمال فروتنی و افتادگی در برابر آفریدگار عالمیان قرار میگیرد و از آن وجود هستی بخش، کرامت، بخشش و عطای معنوی طلب میکند. در این دعا شاهد گفتگوی بندهای راستین با خداوندی قادر هستیم. امام از پروردگار میخواهد تا همواره او را بر خیر و نیکی نگهدارد و بر صراط مستقیم استوار دارد. امام در عبادت خود از بزرگان تقوا و صلاح بود، هر عبادتی که آدمی را به خداوند نزدیکتر میکند به وسیله حضرت بجا آورده میشد. نماز یا روزهی مستحبی نبود مگر آنکه حضرت با طیب خاطر بدان رومیآورد و همواره رشته [ صفحه ۳۸] اتصال با مبدا هستی بخش را محکمتر میکرد.
برگرفته از کتاب زندگانی امام حسن عسکری علیهالسلام نوشته آقای باقر شریف قرشی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *